Κυρία Λώρη Κέζα, «μη-λο, να ένα μήλο»! – Απαντήσεις στο άρθρο ” Η Κύπρος, μια άλλη χώρα» – και ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΙΑ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ που δημιουργήθηκε πριν τον Αθηναϊκό πολιτισμό

http://www.greeknewsonline.com/?p=28551#more-28551

Σχόλιο του Αποστόλη Ζουπανιώτη

Στα δημοσιογραφικά γραφεία των ελληνικών ΜΜΕ, όταν γίνεται η αξιολόγηση των θεμάτων, το αξίωμα που υπάρχει για το κυπριακό είναι «δεν πουλάει όσο δεν (ξε)πουλιέται». Διαβάζοντας στο «Βήμα» της Τετάρτης 13 Νοεμβρίου (συμπτωματικά 30^ης επετείου από την μονομερή ανακήρυξη του τ/κ ψευδοκράτους) το σχόλιο της δημοσιογράφου/συγγραφέως Λώρης Κέζα «Κύπρος, μια άλλη χώρα» έχω την εντύπωση πως το κυπριακό άρχισε να … κινείται στην «αγορά», για να ασχολείται μ’ αυτό κάποια προφανώς άσχετη με το θέμα και τις βασικές πτυχές τους. Κι επειδή η κ. Κέζα εκδίδει τη λογοτεχνική επιθεώρηση «Να ένα μήλο» (φράση από το αλφαβητάρι της Α’ Δημοτικού των παιδικών μας χρόνων), ας της παραθέσουμε κι εμείς κάποια απλά αλλά βασικά πράγματα του κυπριακού, για παιδιά της Α’ Δημοτικού.

Α. Ποια χώρα εκπροσωπεί στο Ευρωκοινοβούλιο ο κ. Κουμουτσάκος, αναρωτιέται η κ. Κέζα, με αφορμή παρέμβαση του Ελληνα Ευρωβουλευτή προς την Κομισιόν, για δηλώσεις του Ερντογάν που είπε ότι «δεν υπάρχει χώρα με το όνομα Κύπρος. Ο κ. Κουμουτσάκος προφανώς εκπροσωπεί την Ελλάδα. Χώρα που κατοικείται ακόμη στην πλειοψηφία της από Ελληνες, όπως η Κύπρος. Υπάρχουν πέραν της Ελλάδας ακόμη 7 εκατομμύρια Ελληνες, μία εκ των οποίων μάλλον είναι κι η γεννημένη στον Καναδά Λώρη Κέζα.

Β. Η Ελλάδα είναι από το 1960 είναι μαζί με την Τουρκία και την Βρετανία εγγυήτριες δυνάμεις της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και θα κληθεί σε λύση του κυπριακού να βάλει κι αυτή την υπογραφή της. Όταν λοιπόν ο κ. Ερντογάν αμφισβητεί την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Ελλάδα κι οι Ελληνες πολιτικοί πρέπει να αντιδράσουν. Κάτι που έγινε.

Η Τουρκία προσπαθεί να ενταχθεί στην Ε.Ε. , στην οποία η Κύπρος είναι μέλος το 2004 κι η Ελλάδα από το 1980. Για την ένταξη της Τουρκίας απαιτείται η σύμφωνη γνώμη και των 28 μελών της Ε.Ε. Είναι αλλοπρόσαλλο μία χώρα να θέλει να ενταχθεί σε μία ένωση κρατών, όταν δεν αναγνωρίζει ένα μέλος της.

Γ. Η Τουρκία επεμβαίνοντας στην Κύπρο κι επιδιώκοντας διχοτομική λύση στο κυπριακό το κάνει όχι τόσο από αγάπη για τους τ/κ (το είπε άλλωστε το 2010 ξεκάθαρα ο Ερντογάν) αλλά για τα στρατηγικά της συμφέροντα. Βλέπει εκεί Ελληνες. Η Τουρκία βλέπει το προφανές! Πόσο τυφλός μπορεί να είναι κάποιος Ελληνας (όπως η κ. Κέζα) να αδιαφορεί για το προφανές εθνικό συμφέρον της προάσπισης με κάθε μέσο της Κυπριακής Δημοκρατίας και των Ελλήνων της Κύπρου; Ιδίως όταν υπάρχουν τουρκικές αμφισβητήσεις για Αιγαίο και Θράκη και τα τουρκικά πολεμικά κάνουν βόλτες στο Λαύριο;

Αν βιάζεται η κ. Κέζα να απαλλαγεί μπιρ-παρά από τα «δυο κουσούρια» – κατά την έκφρασή της – της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, το κυπριακό και το σκοπιανό, να είναι έτοιμη να ασχοληθεί σύντομα με τη Θράκη και το Αιγαίο, τα οποία είναι θέματα πάρα πολύ εσωτερικής πολιτικής.

Με έκπληξη διαπίστωσα επίσης ότι λαλίστατοι πρωθυπουργικοί σύμβουλοι, οι οποίοι πλειοδοτούν σε πατριωτικές κορώνες όταν κάποια περιθωριακή ανθυποσυνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ βλακωδώς παρουσιάζει ανάλογες απόψεις, βουβάθηκε στην περίπτωση του άρθρου της κυρίας ΚΕΖΑ στο «Βήμα», έστω κι αν ο επικρινόμενος ήταν ευρωβουλευτής της ΝΔ. Προσωπικά το θεωρώ τραγικό φαινόμενο, δείγμα της υποκρισίας που τους διακατέχει. Και το δυστυχώς αποδεικνύει πως το μόνο που ενδιαφέρονται είναι οι μικρο-κομματικές αντιπαράθεσεις.

ΚΡΙΜΑ!

** Εκδότης/διευθυντής της Ελληνοαμερικανικής Εβδομαδιαίας εφημερίδας Greek News

**** Ακολουθούν το επίμαχο άρθρο της Λώρης Κέζα, η απάντηση του Γιώργου Κουμουτσάκου κι η απάντηση της Κύπριους ευρωβουλευτού Ελένης Θεοχάρους.

Κύπρος, μια άλλη χώρα

Γράφει η Λώρη Κέζα

Ερώτηση εγκυκλοπαιδικής φύσης: αυτός ο Γιώργος Κουμουτσάκος ποια χώρα εκπροσωπεί στο Ευρωκοινοβούλιο; Ενας ουδέτερος παρατηρητής θα νόμιζε ότι εκπροσωπεί την Κύπρο καθώς ασχολείται διαρκώς με ζητήματα της ξένης νησιωτικής χώρας.

Ο ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή ενός κόμματος της Ελλάδας, έσπευσε να ζητήσει παρέμβαση της Κομισιόν σε ζήτημα που αφορά την Τουρκία και την Κύπρο. Πρώτος απ’ όλους ζήτησε εξηγήσεις για μια «κακοδιατύπωση». Ο  Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υποστήριξε σε συνέδριο στην Πολωνία ότι  «δεν υπάρχει χώρα που ονομάζεται Κύπρος». Εντάξει, ήταν προκλητικός. Απεκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία «ελληνοκυπριακή διοίκηση» και είπε ότι έγινε δεκτή στην Ευρωπαϊκή Ενωση για πολιτικούς λόγους και όχι επειδή ήταν εναρμονισμένη με τους ευρωπαϊκούς νόμους.

Ο Γιώργος Κουμουτσάκος δεν εξέδωσε απλά μια ανακοίνωση, με την οποία θα εξέφραζε άποψη. Κίνησε διαδικασίες. Ζήτησε από την Κομισιόν να πάρει θέση για τις δηλώσεις του Τούρκου πρωθυπουργού, αλλά και να διευκρινίσει σε ποιες ενέργειες πρόκειται να προχωρήσει. Γράφει: «Οι δηλώσεις Ερντογάν είναι απαράδεκτες και εξόχως αντιπαραγωγικές καθώς γίνονται στην κρίσιμη στιγμή που οδεύουν προς οριστικοποίηση οι διαδικασίες για την εκκίνηση της νέας προσπάθειας επίλυσης του Κυπριακού».

Προς τι αυτή η σπουδή; Προς τι αυτή η ένταση από ελληνικής πλευράς; Η Ελλάδα και η Κύπρος αποτελούν αυτόνομες οντότητες και δεν συζητείται η προοπτική συνένωσης. Δεν θα γίνουν ομοσπονδιακό κράτος οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να παριστάνει η ελληνική πλευρά τον συνέταιρο ή τον προστάτη. Δεν έχει άλλωστε τις δυνάμεις να προστατεύσει ένα ξένο κράτος και μάλλον δεν έχει ούτε το λόγο. Η ιδέα του έθνους είναι ρευστή και η επιμονή της Ελλάδας να ανακατεύεται με αλλότρια ζητήματα την πηγαίνει πίσω διπλωματικά.

Ο διπλωμάτης Κουμουτσάκος γνωρίζει ότι σε όλες τις διεθνείς διαπραγματεύσεις η Ελλάδα ξεκινά με δυο κουσούρια: το κυπριακό και το σκοπιανό. Υπάρχει άραγε επαρκής εξήγηση για τούτες τις εμμονές; Σίγουρα δεν πρόκειται για εμμονές πατριωτικού, δεξιού τύπου. Θύμωσε και η Ρένα Δούρου με τον Ερντογάν. Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε από τον Ευάγγελο Βενιζέλο να «αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, όπως επιβάλλουν τα αξιώματά του». Δεν είπαμε να μην πάρουν θέση οι έλληνες πολιτικοί αλλά δεν χρειάζεται να κρατούν τα ξένα λάβαρα.

*** Δημοσιεύτηκε στο «Βήμα», 13/11/2013

Περί καθήκοντος…

Του Γιώργου Κουμουτσάκου

Με ενδιαφέρον αλλά και έκπληξη διάβασα το άρθρο γνώμης της κα Κέζα, με τίτλο «Κύπρος, μια άλλη χώρα». Το άρθρο αυτό εμφανίζεται να έχει ως αφορμή την ερώτηση προτεραιότητας που κατέθεσα προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε συνέχεια των απαράδεκτων δηλώσεων Ερντογάν περί “μη ύπαρξης κράτους με το όνομα Κύπρος.”

“Γιατί ένας Έλληνας ευρωβουλευτής που εκπροσωπεί τη χώρα του θα πρέπει να αντιδρά με ενέργειες και δηλώσεις για ένα θέμα που αφορά στην Κύπρο και στις σχέσεις της με την Τουρκία;” είναι,  σε πρώτη ανάγνωση, το εμφανές ζήτημα  στο κείμενο της κας Κέζα.

Ουσιαστικά, όμως, το κρίσιμο και ευρύτερης σημασίας ζήτημα που αναδεικνύεται από το άρθρο αυτό είναι το στρατηγικού χαρακτήρα ερώτημα εάν η Ελλάδα θα πρέπει να απλώνει  μια ομπρέλα προστασίας στην Κύπρο, η οποία είναι ένα ανεξάρτητο κράτος και ενηλικιωμένο πλέον πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και τα δύο αυτά σοβαρά ζητήματα χρήζουν απαντήσεως.

Είναι αλήθεια ότι οι ευρωβουλευτές εκλέγονται στα κράτη τους και έτσι οφείλουν να μεταφέρουν στο ευρωπαϊκό επίπεδο προβληματισμούς, ανησυχίες, προτεραιότητες και συμφέροντα των χωρών τους. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελούν μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το οποίο είναι ο κατ’εξοχήν δημοκρατικός θεσμός  του ευρωπαϊκού οικοδομήματος με κύρια αποστολή του την προάσπιση των ευρωπαϊκών αρχών και συμφερόντων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο λειτουργεί ως θεματοφύλακας των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωπαϊκής θεσμικής και πολιτικής τάξης.

Έτσι, ως παράδειγμα αναφέρω ότι η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε μια τρίτη χώρα, ή σε χώρα συνδεδεμένη ή υποψήφια προς ένταξη είναι σοβαρό θέμα που απασχολεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως ζήτημα που αντιβαίνει στις ευρωπαϊκές καταστατικές αρχές και αξίες και στα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Είναι στην βάση ακριβώς αυτής της λογικής που η Ελλάδα επανειλημμένα ζητά την αλληλεγγύη και στήριξη των άλλων κρατών-μελών για ζητήματα οικονομίας αλλά και εξωτερικής πολιτικής.

Στο πλαίσιο αυτό, αντιλαμβάνεται  κανείς το μέγεθος της πρόκλησης σε ευρωπαϊκό πλέον επίπεδο, όταν μία υποψήφια προς ένταξη χώρα δεν αναγνωρίζει ούτε καν την ύπαρξη ενός κράτους-μέλους, του οποίου μάλιστα τη συναίνεση έχει ανάγκη για να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πράγμα γίνεται ακόμα πιο προκλητικό-αγγίζει τα όρια του ευτελισμού της ίδιας της Ένωσης- όταν το υποψήφιο κράτος που αρνείται  την αναγνώριση σε κράτος-μέλος συμβαίνει να κατέχει παράνομα επί σαράντα χρόνια έδαφος του κράτους που δεν αναγνωρίζει.

Εάν αυτό δεν συνιστά κατάφωρη παραβίαση της ευρωπαϊκής θεσμικής και πολιτικής τάξης, τότε τι συνιστά; Αυτό ακριβώς έκανε με τις δηλώσεις του ο κ. Ερντογάν, δυναμιτίζοντας ταυτόχρονα στην αφετηρία της τη νέα προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού. ‘Ηταν, λοιπόν, υποχρέωση να υπάρξει κατηγορηματική  απάντηση με αξιοποίηση των ευρωπαϊκών θεσμικών  δυνατοτήτων στην επιθυμία του κ. Ερντογάν να προσβάλλει όχι μόνον την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της.  Σε αυτήν ακριβώς την υποχρέωση και σε αυτό το καθήκον επιχειρεί να ανταποκριθεί  η κατάθεση της σχετικής ερώτησης προτεραιότητας προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως αντίδρασης στην προκλητικότητα των δηλώσεων Ερντογάν.

Πέραν όμως αυτών, η υποστήριξη της Ελλάδας ως κράτους-μέλους της ΕΕ προς την Κυπριακή Δημοκρατία δεν αποτελεί μόνον ευρωπαϊκή της υποχρέωση αλλά και εθνικό καθήκον. Ειδικά ως προς αυτό το τελευταίο δεν πιστεύω ότι χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία.

Κάτι τέτοιο θα προσέβαλε, και θα ευτέλιζε τελικώς, το ζήτημα αυτό καθαυτό. Σε κάθε περίπτωση, εάν θα ήταν απαραίτητη μια “ευπώλητη” συνηγορία υπέρ του αυτονοήτου, αυτή θα ήταν ότι Ελλάδα και Κύπρος δεν μπορούν να είναι χώρια στα σοβαρά και τα δύσκολα, μαζί όμως στα εύκολα και επικερδή. Δεν μπορεί να είμαστε χώρια μπροστά σε εξόφθαλμες προκλήσεις και απειλές τρίτων και μαζί  όταν μιλάμε λ.χ. για ενεργειακά αποθέματα, επενδύσεις και ελληνο-κυπριακο-ισραηλινή συνεργασία. Κάτι τέτοιο θα ήταν απαράδεκτο  ιστορικά, πολιτικά, διπλωματικά, οικονομικά, και κυρίως, ηθικά.

Τα κράτη και τα έθνη στην ιστορική τους διαδρομή πορεύονται βάσει συμφερόντων. Υπάρχουν, όμως, στη βάση παραδόσεων, αρχών και αξιών.  Ελλάδα και Κύπρος δεν αποτελούν εξαίρεση.

Ας κάνουμε, λοιπόν, όλοι το καθήκον μας…

**** Ο Γιώργος Κουμουτσάκος είναι Ευρωβουλευτής της ΝΔ

* Ο Γιώργος Σ. Κουμουτσάκος είναι Ευρωβουλευτής Νέας Δημοκρατίας και Αντιπρόεδρος της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής ΕΕ- Τουρκίας.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Η απάντηση της Κύπριας ευρωβουλευτή Ελένης Θεοχάρους στο άρθρο της Κέας Λώρη στο «Βήμα» με τίτλο «Κύπρος, μια άλλη χώρα»

Αισθάνθηκα οδυνηρότατη έκπληξη διαβάζοντας το άρθρο της κυρίας Κέζα, με το οποίο επιτίθεται άδικα στον καλό συνάδελφο Ευρωβουλευτή Γιώργο Κουμουτσάκο, για την στήριξη που παρέχει -όπως οφείλει άλλωστε- στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Διότι, όλοι οι Ευρωβουλευτές οφείλουν να συμπαρίστανται στην Κύπρο- κράτος μέλος της ΕΕ- γιατί αυτό επιβάλλει η προσήλωση του κάθε συνειδητοποιημένου πολίτη στα ανθρώπινα δικαιώματα. Και “αυτός ο Γιώργος Κουμουτσάκος” κάνει αυτό που πρέπει. Όπως συμπαριστάμεθα όλοι στους Τούρκους διαδηλωτές της Πλατείας Ταξίμ , στους εξεγερμένους της Συρίας, στους ομοφυλόφιλους της Ουγγαρίας, στους άστεγους της Ρουμανίας, στον λαό της Νικαράγουα και της Κίνας, στους άνεργους της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, στους απελπισμένους Φιλιππινέζους.

Βεβαίως για την κυρία Λώρη η έννοια του Έθνους είναι ρευστή, και όποιος την επικαλείται αντιμετωπίζει την χλεύη των σούπερ εκσυγχρονιστών, συνεπώς δεν θα αναφερθώ στους εθνικούς λόγους που επιβάλλουν την διαρκή στήριξη της Ελλάδας από την Κύπρο και της Κύπρου από την Ελλάδα. Ωστόσο, οφείλω να αναφερθώ στις νομικές υποχρεώσεις της Ελλάδας προς την Κύπρο. Η Ελλάδα έχει νομική υποχρέωση να υπερασπίζεται την Κύπρο και τούτο απορρέει από την συνθήκη εγγυήσεως που υπεγράφη μαζί με τις συμφωνίες Ζυρίχης- Λονδίνου. Οι εν λόγω συμφωνίες, αν δεν το γνωρίζει η συντάκτις του άρθρου, ισχύουν ακόμη και είναι στην βάση αυτών που εξακολουθεί να υφίσταται η Κυπριακή Δημοκρατία. Όπου νομίμως εδρεύει Ελληνικός Στρατός για να υπερασπιστεί την διεθνή έννομη τάξη, τις δημοκρατικές αρχές και αξίες και τα συμφέροντα της Ελλάδας. Η Τουρκία δεν κατέχει απλώς εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά της ΕΕ, και είναι υποχρέωση κάθε Ευρωβουλευτή στο πλαίσιο της Αλληλεγγύης και των Ευρωπαϊκών Αξιών να υπερασπίζεται και να μάχεται για την επικράτηση του δικαίου. Διαφορετικά το οικοδόμημα της ΕΕ θα καταρρεύσει.

Βεβαίως οι λίαν εκσυγχρονιστικές αντιλήψεις της συντάκτιδος σας, την οδηγούν στην θέση ότι οι δηλώσεις Ερτογάν (που είναι συνεχώς επαναλαμβανόμενες και ακολουθούν ανάλογες και ή προκλητικότερες τοποθετήσεις των Νταβούτογλου, Μπαγίς και Έρογλου), δεν είναι απλώς “κακοδιατυπωμένες θέσεις” αλλά η απροκάλυπτη, λόγοις και έργοις έκφραση της τουρκικής επιθετικότητας εναντίον της Κύπρου. Είναι ακόμη η εκ βάθρων καταστροφής της αγωνιώδους προσπάθειες του Κυπριακού Ελληνισμού να βρει λύση στο πρόβλημα του και να απαλλαγεί από την κατοχή. Τον πόλεμο του 74, δεν τον χάσαμε μόνοι μας εμείς οι Κύπριοι, αλλά μαζί με την Ελλάδα

Η κυρία Λώρη προφανώς δεν γνωρίζει ή θέλει να αγνοεί ότι στην Κύπρο ζουν ένα εκατομμύριο Έλληνες, που αγωνιούν για την επιβίωση τους και για την διάσωση της Ελλάδας, η οποία εξ ίσου απειλείται, από την Τουρκία.

Και κάτι ακόμη: Τα οστά των προγόνων αυτών των Ελλήνων που ζουν σήμερα στην Κύπρο, είναι διεσπαρμένα σε ολόκληρη την Ελληνική επικράτεια, επειδή αγωνίστηκαν με πάθος για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Δεν ζητάμε αντίδωρο προς τούτο, διότι αυτό ήταν το χρέος μας, πριν οι “εκσυγχρονιστικές αντιλήψεις” οδηγήσουν την Ελλάδα στην παρακμή και πολύ πριν αρχίσει η επιχείρηση επιβολής της ανιστόρητης θέσης ότι οι Κύπριοι δεν είναι Έλληνες και η Κύπρος ένα ξένο νησιωτικό κράτος. Άλλωστε εκατοντάδες Ελλαδίτες στρατιώτες, έδωσαν την ζωή τους για την απελευθέρωση της Κύπρου. Και βεβαίως , όλα αυτά δεν είναι “εθνικισμοί και ακρότητες”, όπως μας λέει η Λώρη, είναι ο σκληρός αγώνας επιβίωσης που διεξάγουμε.

Τα “λάβαρα” που κρατάμε στο ΕK είναι τα “λάβαρα” της Ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Που είναι ξένα για την Λώρη αλλά όχι για μας.

ΕΛΕΝΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ

http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/other/582546 

Για τον Κουμουτσάκο…

17/11/2013 | Με την Ελένη Θεοχάρους

Βάλτε την ουρά κάτ΄ απ΄ τα σκέλια Πιο καλά περνάνε οι χαζοί, η κατάστασις είναι για γέλια Είναι και για κλάματα μαζί

Κάπως έτσι ένιωσα διαβάζοντας την επίθεση εναντίον του Γιώργου Κουμουτσάκου. Όπου, πριν στεγνώσει η μελάνη από την υπογραφή του ανοίγματος του κεφαλαίου 22 -στην οποία εναντιώθηκα σφόδρα- ο Ερντογάν επιβεβαίωσε για πολλοστή φορά τη σθεναρή προσήλωσή του στην «πολιτική επανακτήσεως Κύπρου». Οι δηλώσεις Ερντογάν βεβαίως δεν γίνονται για πρώτη φορά, παρ΄ όλα αυτά σε μερικούς προκάλεσαν έκπληξη, ακόμη και στον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο.

Αρκετοί αντιδράσαμε έντονα στο ΕΚ, τόσο από τη Νέα Δημοκρατία όσο και από τον Δημοκρατικό Συναγερμό για λόγους αρχής και αξιοπρέπειας. Ωστόσο, υποχρεώνομαι να γράψω αυτό το κείμενο, ως προέκταση απάντησης που έδωσα στην κυρία Λώρη Κέζα, η οποία με άρθρο της στο ΒΗΜΑ των Αθηνών διατύπωσε ανιστόρητες και επικίνδυνες θέσεις και προσέβαλε τον καλό συνάδελφο Γιώργο Κουμουτσάκο επειδή ήταν από τους πρωτοστάτες της προσπάθειας να μπει επιτέλους φραγμός στην επέλαση της Τουρκίας στην ΕΕ. Η κατοχική δύναμη πορεύεται αβρόχοις ποσί και παραβιάζοντας συνεχώς τον διεθνή νόμο θέλει να οδεύει προς την ένταξη χωρίς κανένα κόστος από τη στάση της απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Γράφω το παρόν για τον Γιώργο Κουμουτσάκο και για όλους όσοι προσπάθησαν να ελέγξουν την ανεξέλεγκτη πια Τουρκία. Και απαντώντας στην κυρία Κέζα, θα ήθελα να πω ότι αισθάνθηκα οδυνηρότατη έκπληξη διαβάζοντας το άρθρο της, με το οποίο επιτέθηκε άδικα στον Ευρωβουλευτή Γιώργο Κουμουτσάκο, για τη στήριξη που παρέχει -όπως οφείλει άλλωστε- στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Όλοι οι Ευρωβουλευτές, άλλωστε, οφείλουν να συμπαρίστανται στην Κύπρο -κράτος μέλος της ΕΕ- γιατί αυτό επιβάλλει η προσήλωση του κάθε συνειδητοποιημένου πολίτη στα ανθρώπινα δικαιώματα. Και «αυτός ο Γιώργος Κουμουτσάκος» κάνει αυτό που πρέπει. Όπως, δηλαδή, συμπαριστάμεθα όλοι στους Τούρκους διαδηλωτές της Πλατείας Ταξίμ, στους εξεγερμένους της Συρίας, στους ομοφυλόφιλους της Ουγγαρίας, στους άστεγους της Ρουμανίας, στον λαό της Νικαράγουα και της Κίνας, στους άνεργους της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, στους απελπισμένους Φιλιππινέζους.

Βεβαίως για την αυτουργό της επίθεσης, η έννοια του Έθνους «είναι ρευστή», και όποιος την επικαλείται αντιμετωπίζει τη χλεύη των σούπερ εκσυγχρονιστών, συνεπώς δεν θα αναφερθώ στους εθνικούς λόγους που επιβάλλουν τη διαρκή στήριξη της Ελλάδας από την Κύπρο και της Κύπρου από την Ελλάδα. Ωστόσο, οφείλω να αναφερθώ στις νομικές υποχρεώσεις της Ελλάδας προς την Κύπρο. Η Ελλάδα έχει νομική υποχρέωση να υπερασπίζεται την Κύπρο και τούτο απορρέει από τη συνθήκη εγγυήσεως, τμήμα των συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου. Οι εν λόγω συμφωνίες, που προφανώς δεν τις γνωρίζει η συντάκτις του άρθρου, ισχύουν ακόμη.

Και είναι στη βάση αυτών που εξακολουθεί να υφίσταται η Κυπριακή Δημοκρατία. Όπου νομίμως εδρεύει Ελληνικός Στρατός για να υπερασπίζεται τη διεθνή έννομη τάξη, τις δημοκρατικές αρχές και αξίες και τα συμφέροντα της Ελλάδας. Η Τουρκία παράνομα και βίαια κατέχει εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας και συνεπώς της ΕΕ, άρα είναι υποχρέωση κάθε Ευρωβουλευτή, στο πλαίσιο της Αλληλεγγύης και των Ευρωπαϊκών Αξιών, να υπερασπίζεται το δίκαιο.

Διαφορετικά το οικοδόμημα της ΕΕ θα καταρρεύσει. Βεβαίως οι λίαν εκσυγχρονιστικές αντιλήψεις μερικών, την οδηγούν στη θέση ότι οι δηλώσεις Ερντογάν (που είναι συνεχώς επαναλαμβανόμενες και ακολουθούν ανάλογες ή προκλητικότερες τοποθετήσεις των Νταβούτογλου, Μπαγίς και Έρογλου), δεν είναι απλώς «κακοδιατυπωμένες θέσεις» αλλά η απροκάλυπτη, λόγοις και έργοις, έκφραση της τουρκικής επιθετικότητας εναντίον της Κύπρου. Είναι ακόμη η εκ βάθρων καταστροφή της αγωνιώδους προσπάθειες του Κυπριακού Ελληνισμού να βρει λύση στο πρόβλημά του και να απαλλαγεί από την κατοχή.

Και είναι γνωστόν ότι στην Κύπρο ζουν ένα εκατομμύριο Έλληνες, που αγωνιούν για την επιβίωσή τους και για τη διάσωση της Ελλάδας, η οποία εξίσου απειλείται από την Τουρκία. Πρόγονοι των σημερινών Κυπρίων αγωνίστηκαν με σθένος για την απελευθέρωση της Ελλάδας και πολλοί καθαγίασαν τα ελληνικά εδάφη με τα κόκκαλά τους που είναι διασκορπισμένα σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

Βεβαίως, εμείς οι Κύπριοι δεν ζητάμε αντίδωρο προς τούτο, διότι αυτό ήταν το χρέος των προγόνων μας, πριν οι «εκσυγχρονιστικές αντιλήψεις» οδηγήσουν την Ελλάδα στην παρακμή και πολύ πριν αρχίσει η επιχείρηση επιβολής της ανιστόρητης θέσης ότι δεν είμαστε Έλληνες και η Κύπρος είναι «ένα ξένο νησιωτικό κράτος». Άλλωστε πριν από τον «εκσυγχρονισμό», εκατοντάδες Ελλαδίτες στρατιώτες έδωσαν τη ζωή τους για την απελευθέρωση της Κύπρου.

Και, βεβαίως, όλα αυτά δεν είναι «εθνικισμοί και ακρότητες», είναι ο σκληρός αγώνας επιβίωσης που διεξάγουμε. Τα δε «λάβαρα» που κρατάμε στο ΕK είναι τα «λάβαρα» της Ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Που είναι ξένα για την κ. Λώρη Κέζα του Βήματος, αλλά όχι για μας.

ΕΛΕΝΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ
Ευρωβουλευτής

From: I Garivaldis [mailto:iakovos@gmail.com]
Sent: 17 November 2013 07:48
To: Iakovos Garivaldis
Subject: Ακατάσχετη Αρχαιοκαπηλία στη Κύπρο τον 19^ο αιώνα.

ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΙΑ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

που δημιουργήθηκε πριν τον Αθηναϊκό πολιτισμό

και υπεξαιρέθηκε 3000 χρόνια αργότερα
δίχως σεβασμό στην ιστορία του
δίχως άδεια και με καταπάτηση των δικαιωμάτων των κατόχων

και δημιουργών της μεγάλης και ενδοξότατης ιστορίας
της μεγαλονήσου Κύπρου.

Σήμερα υπάρχουν πάνω από δέκα χιλιάδες αρχαία αντικείμενα

διασκορπισμένα στα πέρατα του κόσμου
που ανήκουν στον πολιτισμό

της Κύπρου

http://vimasaronikou.wordpress.com/2013/11/19