Κόμμα Κοινής Λογικής – ΚΚΛ

Του Γιώργου Κράλογλου

Μετά από σαράντα χρόνια πρωθυπουργικής δικτατορίας μέσα από ένα καταστροφικό δικομματισμό, με αλαλούμ ιδεολογίες, που προκάλεσαν και την οικονομική μας εξαθλίωση, τρεις σημερινές πολιτικές παρατάξεις  συμφωνούν να μείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο ευρώ, και να συμμαζευτεί το κράτος πληρώνοντας μέρος από τις ζημιές του. Μήπως αρχίζει να σχηματίζεται Κόμμα Κοινής Λογικής;

Εάν σημειώσω μάλιστα ότι (εκτός του ΚΚΕ που παραμένει αμετακίνητο στις δογματικές του θέσεις) και ο ΣΥΡΙΖΑ θα «ενταχθεί» σύσσωμος στο Κόμμα Κοινής Λογικής (η ένταξη είναι μόνο θέμα χρόνου) εκτιμώ ότι η προοπτική αυτού του «ΚΚΛ» είναι μάλλον λαμπρή.

Οι πιθανές διαφορετικές απόψεις των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής δεν έχουν απολύτως καμία πολιτική σημασία γιατί δεν πρόκειται για πολιτικές παρατάξεις. Είναι δεξαμενές προσωρινών αντιδράσεων μιας μάζας χωρίς πιστεύω.

Η ιδέα για το Κόμμα Κοινής Λογικής, ως επιτακτική ανάγκη για τον τόπο, δεν είναι δικιά μου.

Την αντέγραψα από πρόσφατο σχόλιο του καθημερινού, εξαιρετικού, σχολιαστή που  βγάζει τίτλους και περνάει έξοχα μηνύματα.

Έχει λοιπόν την άποψη, ο συγκεκριμένος σχολιαστής, ότι αντί ιδεολογιών ας καταφύγουμε επιτέλους σε ένα Κόμμα Κοινής Λογικής.

Μεταφέρω την άποψη προς συζήτηση επειδή βρίσκω την επισήμανση σημαντικότατη για δύο λόγους.

Πρώτον γιατί εκτός ΚΚΕ καμία παράταξη με ιστορία όπως: οι σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ, οι αριστεροί των διαφόρων μεταλλάξεων του πρώην ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ, και οι δήθεν νεοφιλελεύθεροι της Νέας Δημοκρατίας από την εποχή Κ. Μητσοτάκη μέχρι και Κ. Καραμανλή κατάφεραν έστω και να προσεγγίσουν τις ιδεολογίες που δήλωναν ότι πρέσβευαν.

Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ.  απέδειξαν (ως κυβέρνηση) ότι είναι ιδεολογικός αχταρμάς που ούτε και οι ίδιοι ξέρουν τι πιστεύουν. Οι αριστεροί της ΔΗΜΑΡ (ως κυβέρνηση) βασανίζονται να κρατήσουν τα αριστερά προσχήματα αλλά μάλλον δεν τους βγαίνει. Και μένει ο ΣΥΡΙΖΑ που (διεκδικώντας την κυβέρνηση) θα συνεχίσει να εμφανίζει πολυφωνία και πολυχρωμία (για να μην του φύγει το ΠΑΣΟΚ οπότε τέρμα και η κυβέρνηση) όμως οι πάντες αντιλαμβάνονται πως τελικά θα τραβήξει στον δρόμο που χάραξε το ΠΑΣΟΚ. Το θέμα είναι μόνο πόσο χρόνο θα χάσουμε.

Δεύτερος λόγος είναι ότι στην σημερινή κατάντια μας η μεγάλη πλειοψηφία, κουρασμένη από την ανικανότητα πολιτικών και κυβερνήσεων, αναζητά ένα δρόμο που θα ανακόψει την περιπέτεια που ζούμε και κυρίως θα αναχαιτίσει με πραγματικό πολιτικό ανάστημα όλους αυτούς, εντός και εκτός της Ευρώπης, που μας βλέπουν μόνο ως φτωχούς και τεμπέληδες νότιους… με ό,τι αυτό σημαίνει και για εμάς και (κυρίως) για τα παιδιά μας.

Εάν δεχθούμε λοιπόν την ανάγκη για το Κόμμα Κοινής Λογικής μας μένει να προσαρμόσουμε την κοινή λογική πάνω σε ό,τι απλώς πιπιλίζουμε σήμερα ως απαραίτητη πολιτική συναίνεσης.

Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Η πολιτική συναίνεση «μεταφρασμένη» σε στόχους κοινής λογικής μπορεί ίσως να μας δώσει ανάσα και ελπίδα αφού:
Κοινή λογική χρειάζεται για να διώξουμε τους απατεώνες κρατικούς υπαλλήλους από τον κορβανά που τον πληρώνουμε όλοι μας αλλά εδώ και 40 χρόνια τον εκμεταλλεύονται κομματικοί και οι αετονύχηδες.

Κοινή λογική χρειάζεται για να αντιληφθούμε ότι μόνο με ιδιωτικές επενδύσεις θα λύσουμε το πρόβλημα της ανεργίας και όχι μόνο με τις αλχημείες των επιδοτήσεων που είναι μεν στα χαρτιά εφαρμόσιμες αλλά στην Ελλάδα οδηγούν σε κομπίνες, ρουσφετολογίες και λαμογιές…

Κοινή λογική χρειάζεται για να αντιληφθούμε πως οι αποκρατικοποιήσεις είναι και μοχλός ανάπτυξης αν τις χειρισθούμε με τρόπο που μακροπρόθεσμα αποδειχθούν κερδοφόρες για τον κορβανά.

Κοινή λογική χρειάζεται για να κατανοήσουν οι πάντες πως απέτυχε η λιτότητα με τις περικοπές αφού τράβηξε από την αγορά τον τζίρο ακόμη και τον συνταξιούχων που είναι καταναλωτές και δεν έχουν περιθώρια για άλλο κομπόδεμα.

Κοινή λογική χρειάζεται για να μαζέψει το κράτος τους λαθρέμπορους, το παραεμπόριο, τις επαγγελματικές συντεχνίες, τα παράσιτα της αγοράς και τους κρατικοδίαιτους και να αφήσει τον ανταγωνισμό να κάνει την δουλειά του.

Κοινή λογική χρειάζεται για να αντιληφθούν κόμματα και κυβερνήσεις ότι το «μέγα σχέδιο» Ανδρέα Παπανδρέου και στην συνέχεια Κ. Καραμανλή να χρηματοδοτούν τις κρατικές συντεχνίες, των δήθεν συνδικαλιστών, με παροχές, χορηγίες, θέσεις και νόμους για τεμπελίκι, κατέστρεψε την κοινωνία των εργαζομένων και εξαφάνισε την εικόνα των πραγματικά ηρώων κάθε κλάδου ενώ έθρεψε φιλοδοξίες για πολιτική σταδιοδρομία σε άσχετους εργατοπατέρες.

Κοινή λογική χρειάζεται για να αντιληφθούν η εξουσία (αλλά και οι υποψήφιοι για την εξουσία) ότι η πραγματική αγανάκτηση του κόσμου είναι αυτή που εκφράζεται με την αποστασιοποίηση τους από την πολιτική και τον αρνητισμό για κομματικές εκδηλώσεις και κομματικά συνθήματα.

Οι αμετανόητοι δογματικοί, η αληταρία που παριστάνει τον επαναστάτη οι μπρατσομένοι που νομίζουν ότι συγκινούν ως ο «Ρομπέν των φτωχών»  και κάποια φαιδρά κινήματα «δεν πληρώνω» δεν εκφράζουν τίποτε. Είναι απλώς η γνωστή εξαίρεση της κακιάς ώρας που αποτελεί την μόνιμη κακοδαιμονία της Ελλάδας.

capital.gr