Πίσω από τα συμπεράσματα τα οποία προκύπτουν μέσα από την ανάλυση των στοιχείων της ανεργίας «κρύβονται» πολλοί από τους λόγους που έχουν προκαλέσει, ελέω κρίσης και μνημονίων, ανεπανόρθωτα –ενδεχομένως- ρήγματα στον κοινωνικό ιστό
(με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για την πολιτική ομαλότητα). Οι
ασφυκτικές -για την πλειονότητα των πολιτών και την οικονομία της χώρας-
πολιτικές της τρόικας, των Βρυξελλών, του Βερολίνου και των μνημονιακών
κυβερνήσεων από το 2009 και μετά τείνουν να μετατρέψουν την ελληνική
κοινωνία σε «κοινωνία ζόμπι».
Από το σύνολο των ανέργων, οι περισσότεροι δεν είναι νέοι ηλικιακά, δηλαδή «εικοσάρηδες». Οι 7 στους 10 από τους μη έχοντες εργασία είναι άτομα των λεγόμενων «παραγωγικών ηλικιών», από 30 έως και 54 ετών, με τις καθημερινές, ανελαστικές δαπάνες.
Από το συνδυασμό και τη διασταύρωση των στοιχείων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) και του ΟΑΕΔ, οι άνεργοι των «(ανα)παραγωγικών ηλικιών του Μνημονίου», φτάνουν στο ένα εκατομμύριο
πολίτες, όταν το σύνολο του πληθυσμού στην απογραφή του 2011 ήταν
10.815.197 άτομα. Συγκεκριμένα, από τους περίπου 1,4 εκατ. ανέργους, το
Δεκέμβριο του 2013, οι 917.656 ήταν πολίτες ηλικίας από 30 έως 54 ετών.
Το
γεγονός αυτό έρχεται με τη σειρά του να συμβάλει στην ορθή ανάλυση,
μεταξύ άλλων, του φαινομένου της επιλογής ενός μεγάλου αριθμού πολιτών
-από αυτή την ευρεία ηλικιακή κατηγορία- να στηρίξει φασιστικά μορφώματα και να εκφραστεί μέσα από ακραίες μορφές αντίδρασης. Με την δικαιολογία «μα, και σε άλλες χώρες υπήρξαν μνημόνια αλλά τέτοια φαινόμενα δεν αναπτύχθηκαν»
να φαίνεται ένα ανάξιο σχολιασμού επιχείρημα – «καραμέλα» για συστημικά
«παπαγαλάκια» και ΜΜΕ (σε καμιά χώρα διεθνώς δεν είχε και δεν έχει
εφαρμοστεί συνολικά τέτοιο πακέτο μέτρων όπως στην Ελλάδα και για τόσο
μεγάλο χρονικό διάστημα) η κοινωνία εκπέμπει εδώ και πολύ καιρό «SOS» χωρίς, όμως να υπάρχει ανταπόκριση από τη μνημονιακή συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου