Και αναρωτιέμαι τώρα, όλο αυτό το εθνικό ξεπούλημα είναι πράγματι αναγκαίο να γίνει;

Από συστάσεως του το ελληνικό Κράτος υπήρξε εξαρτημένο από «μεγάλες» δυνάμεις και ποτέ δεν σταμάτησε να είναι. Απλά οι καιροί πονήρεψαν και τώρα αυτές οι μεγάλες δυνάμεις δεν αρκούνται μόνο στο να μας έχουν οικονομικούς δέσμιους ες αεί, αλλά μεθοδεύουν την απορρόφησή μας σε μια οικονομικής φύσης συνομοσπονδία όπου τα εδάφη μας και ότι αξιόλογο υπάρχει σε αυτά να μην ορίζονται από ελληνικά χέρια.

Για αυτό τον λόγο γράφω και ξαναγράφω ότι οι ώρες αυτές είναι κρίσιμες, δεν έχουμε πια την πολυτέλεια να παίζουμε και να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε πολιτικά

συστήματα που έχουν αποδείξει περίτρανα πως δεν αξίζουν την πίστη μας. Για 30 χρόνια και κάναμε πάσα την εξουσία από τον έναν κλέφτη στον άλλον αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ακούω τον Σαμαρά να μιλάει για την νέα Ελλάδα και με πιάνουν τα γέλια, πόσες φορές άκουσα αυτά τα ίδια, τα κούφια λόγια από τους προκατόχους του; Γιατί τάχα να λέει αλήθεια τώρα; Τον έπιασε το φιλότιμο;

Θυμάμαι πάντα τους γονείς μου να έχουν ένα πάγιο σκεπτικό πως είναι κακό να πουλάς κάτι που σου ανήκει γιατί τα λεφτά είναι μόνο λεφτά, αξία έχουν οι ιδιοκτησίες και μόνο. Συνεπώς αν μια οικογένεια έχει χρέη το τελευταίο που θα σκεφτεί θα είναι να πουλήσει ας πούμε ένα κτήμα ή ένα σπίτι, θα εξαντλήσει κάθε δυνατό τρόπο ώστε να βελτιώσει τα οικονομικά της προτού προβεί σε μια πώληση. Και αναρωτιέμαι τώρα, όλο αυτό το εθνικό ξεπούλημα είναι πράγματι αναγκαίο να γίνει; Και άντε και έγινε, τι θα κερδίσουμε; Θα έχουμε αποπληρώσει μεν το χρέος αλλά θα έχουμε γίνει μια χρεοκοπημένη Χώρα που δεν της ανήκει σχεδόν τίποτα, σωστά;

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι και πλούτο έχουμε και δυνατά μυαλά και αναρωτιέμαι και πάλι, γιατί δεν προσπαθήσαμε να τα εκμεταλλευτούμε και τα δύο σωστά προτού ξεπουλήσουμε τα πάντα και εξαναγκάσουμε τους ικανούς νέους μας ή να μείνουν εδώ με τρεις και εξήντα ή να μεταναστεύσουν και να χαθούν;

Αυτές οι σκέψεις με βασανίζουν και αρνούμαι πεισματικά να πιστέψω ούτε ένα κόμμα από τον Σαμαρά και τους όμοιους του, τους έφαγα στη μάπα από μικρό παιδί και πάντα με δούλευαν ψιλό γαζί.

Φοβάμαι πως ήρθε γη ώρα να αποφασίσουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε όσο ευθυνόφοβοι και αν έχουμε γίνει. Ο δρόμος των μνημονίων είναι ξεκάθαρος στο που οδηγεί, σε μια Χώρα που δεν θα της ανήκει τίποτα και θα είναι πάντα εξαρτημένη. Ο άλλος δρόμος δεν είναι ξεκάθαρος το κατανοώ, ο άλλος δρόμος απαιτεί το ριζικό ξήλωμα κάθε εξουσίας και την επανίδρυση του Κράτους από τα θεμέλια, ο άλλος δρόμος θα είναι απείρως πιο ματωμένος και δύσβατος, το ξέρω, αλλά αν γίνει σωστά θα έχουμε την ευκαιρία να παραδώσουμε στα παιδιά μας μια αληθινή Ελλάδα. Το Σύστημα θα τσινήσει σε μια τέτοια πιθανή επιλογή μας, να το θυμάστε, θα αγωνιστεί να κρατηθεί στην εξουσία, θα έχουμε διάφορες άσχημες εξελίξεις μέσα στην αγωνία του να επαναφέρει την διαπλεκόμενη τάξη του. Το μέγα ερώτημα είναι αν έχουμε τα αρχίδια να κάνουμε μια τόσο μεγάλη θυσία, αν πιστεύουμε πράγματι σε εμάς ή έχουμε απαξιωθεί τελείως από εμάς τους ίδιους!!!

Το μέλλον θα δείξει, το τι θα επιλέξουμε σε αυτή την χρονική στιγμή θα επισφραγίσει επακριβώς την θέση μας στο ρου της ιστορίας. «400 χρόνια ραγιάς μια ζωή ραγιάς» ή «Ή ταν ή επί τας»; Θέλουμε να αγωνιστούμε ή να παραδοθούμε, ιδού οι δρόμοι.

kostasoutsider.com