Οι κυβερνώντες την δουλειά τους κάνουν όπως την έκαναν πάντα, το πρόβλημα είμαστε εμείς

Ότι και να γραφεί ενάντια σε αυτή την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα όσο υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε αυτή την πολιτική. Αυτό είναι το γεγονός και η κατάρα μας προς το παρόν.

Δεν έχουμε καταλάβει όλοι μας ότι δεν έχουμε πια 1980, 1990 ή 2000, δεν έχουμε καταλάβει ότι δεν έχουμε πια την πολυτέλεια να κάνουμε πάσα την εξουσία σε κόμματα που μας έχουν απογοητεύσει κατ’ επανάληψη.

Συνεπώς το πρόβλημα είμαστε εμείς, οι πολίτες, οι κυβερνώντες την δουλειά τους κάνουν όπως την έκαναν πάντα, εμείς θα πρέπει να αλλάξουμε ώστε να αλλάξουν και αυτοί.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ακόμα “λίπος” στην Ελλάδα, για αυτό άλλωστε συνεχίζουμε το ίδιο βιολί, κάπως την βολεύουμε ακόμα, αυτό που ίσως δεν κατανοούν πολλοί είναι ότι και αυτό το λίπος κάποια στιγμή θα καεί και τότε θα αναγκασθούν και αυτοί να πάρουν μια πιο υπεύθυνη θέση για την διακυβέρνηση του τόπου.

Αυτό που με φοβίζει σε αυτό το σενάριο είναι αν θα είναι τότε αργά για να πάμε το ποτάμι πίσω.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, σε κάθε δόση που είναι να πάρουμε πρέπει να κάνουμε και ένα μίνι ακρωτηριασμό, μια συντεταγμένη αποδόμηση όσων μας κάνουν να νιώθουμε ότι ζούμε σε ένα ευνομούμενο κράτος. Θες τη δόση κύριε, απέλυσε 12000 χιλιάδες, θες τη δόση; Βάλε ένα νέο χαράτσι και ούτω καθεξής.

Με αυτόν τον τρόπο μας αποκρύπτουν την κατάληξη, μας σφάζουν γλυκά ας πούμε, να μην πονέσει πολύ. Έμαθα κάποτε πως αν κοιμάσαι και ένα ποντίκι αρχίζει να σου τρώει το αυτί το κάνει τόσο αργά και γλυκά που υπάρχει πιθανότητα να μην καταλάβεις τίποτα. Θέλοντας και μη κάνω αυτόν τον συνειρμό.

Είναι αστείο που μέσα σε μια βραδιά ο Σαμαράς έκλεισε την ΕΡΤ ενώ εν μέσω Ιουλίου ακόμα σκέφτονται αν θα μειώσουν τον ΦΠΑ στην εστίαση γιατί θέλουν άδεια από την τρόικα… Τελικά αυτό που θα έπρεπε να αναρωτιούνται όλοι είναι το κατά πόσο η ελληνική κυβέρνηση ορίζει την Ελλάδα, μόνο αυτό, τίποτα άλλο.

Βλέπω στην τηλεόραση προγράμματα ιατροφαρμακευτικής φροντίδας από ιδιωτικές εταιρίες και αυτό για μένα ένα πράγμα σημαίνει, την μεθοδευμένη απαξίωση και τελικά τον τερματισμό του εθνικού συστήματος υγείας και την αντικατάσταση του από ιδιωτικής πρωτοβουλίας εταιρίες. Η υγεία θα γίνει προφανώς όπως στην Αμερική και αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να χαιρόμαστε.

Συγχωνεύονται σχολεία, απολύονται καθαρίστριες και φύλακες, υπάρχει γενικά ένας εκνευρισμός και ένας αναβρασμός από το που θα μπορούσαν να πετσοκόψουν θέσεις ώστε να ικανοποιηθούν οι επιταγές της τρόικας. Όλο αυτό το πακέτο καθόλου αισιόδοξο δε με κάνει, το αντίθετο, γίνομαι μάρτυρας της συρρίκνωσης του κράτους μου σε όλους τους τομείς.

Πριν κανένα μήνα βγήκε ο Σαμαράς πάλι στην τηλεόραση να μας ανακοινώσει υπερήφανα ότι δημιούργησε τον Ελληνικό Οργανισμό Υδρογονανθράκων. Αν γινόταν αυτό μια δεκαετία πριν ή και νωρίτερα θα ένιωθα το ίδιο υπερήφανος, τώρα που γίνεται επί σκοπόν μόνο υπερηφάνεια δε μπορώ να νιώσω, μόνο αηδία.

Γενικά κάθε φορά που τολμάω να ακούσω ειδήσεις παίρνω και μια νέα απογοήτευση και αναπόφευκτα και πάλι αναρωτιέμαι: “Μα πως είναι δυνατόν να μην ξεσηκώνεται ο κόσμος;”

Ας έχει, ο καθένας μπορεί να ορίσει μόνο τον εαυτό του, ή τουλάχιστον να το νομίζει. Δεν μένει παρά να περιμένω, δεν έχω άλλη επιλογή, ο θυμός και η αγανάκτηση δεν με βοήθησαν καθόλου, ας αρκεστώ στην υπομονή. Και όπως σοφά είχε πει η Ρώπα στο Τσαντίρι ή τελικά θα βουλιάξουμε ή θα προφτάσουμε να αλλάξουμε…

Ίδωμεν…

kostasoutsider.com