Γράμμα προς τους άρχοντες του κόσμου

Του SON OFEON

Συχνά οι άνθρωποι μου λένε ότι η παρουσία μου προκαλεί μια κάποια ηρεμία.

Θα διευκρινίσω αμέσως ότι δεν είναι  «ένα δώρο από τον ουρανό”, αλλά το απόσταγμα πολλών  μηνύματων που  εκφράζουν τη βαθιά υπαρξιακή δυσφορία, που παίρνω από τόσους πολλούς ανθρώπους που συναντώ.

Ίσως αυτή η ηρεμία μου υπάρχει  γιατί ο Gualtiero, ένας πρώην καθηγητής πανεπιστημίου που τα τελευταία 15 χρόνια ζει κάτω από το πρώτο τόξο της γέφυρας  “Ponte dell’Angelo” αποφάσισε να μοιραστεί τη φιλία μαζί μου μετά από 7 χρόνια απόλυτης σιωπής.(1)

Είναι κάποιος θλιμμένος περιθωριακός ?

Όχι, είναι ένας  άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο ζωής του, αφού έφτασε να καταλάβει  ότι οι πανεπιστημιακές δομές, σύμφωνα με τα λόγια του, είναι  μια πραγματική απάτη σε σχέση με το μεγαλείο του Ανθρώπου.

Ο Gualtiero δίδαξε ιστορία της τέχνης στο πανεπιστήμιο και πρόσφατα μου είπε για την ιδέα του να φύγει  από την Ιταλία.

Σε διάφορες περιστάσεις  μου είπε ότι πριν από την αναχώρηση για να πάει  σε άλλες χώρες θα μου έστελνε  μια επιστολή που  γι ‘αυτόν ήταν πολύ σημαντική .

Έχω σκεφτεί για αυτό το γράμμα πολλά.

Λοιπόν, έλαβα την επιστολή χθες και  την έχω διαβάσει και ξαναδιαβάσει.

Δεν είναι ένα μήνυμα που απευθύνεται στον εαυτό μου, στην πραγματικότητα δεν  περιέχει  ακόμη  ούτε ένα χαιρετισμό για μένα, όπως συμβαίνει σε μακροχρόνιες φιλίες.

Έτρεξα βιαστικά με το μηχανάκι μου στη γέφυρα  Ponte dell’Angelo , αλλά δεν υπήρχε ίχνος από τη  μικρή  μπλε σκηνή  του Gualtiero .(2)

Θα μου λείψεις, αγαπητέ μου φίλε.

Το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω για να  σε τιμήσω   είναι να δημοσιεύσω την επιστολή σου στο σύνολό της στο ημερολόγιό μου.

Θαυμάζω το πάθος σου  που ξεχειλίζει  μέσα από το  γράμμα  σου, ακόμη κι αν αρνιέσαι να είσαι  ακριβής κατά καιρούς, ιδιαίτερα σε σχέση με την αγάπη- μίσος και τα δεινά  που έχεις υποστεί  κατά την πάροδο του χρόνου στη σχέση σου  με τις αρχές εξουσίας.

Silvano Agosti