ΑΡΝΙΕΜΑΙ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ

Βούλα Ιωαννίδου

24 Αυγούστου 9:03 μ.μ.

΄Οταν ένα άγριο ζώο, θέλεις να το ημερέψεις, το εξημερώνεις.
΄Οταν έναν ήρεμο άνθρωπο θέλεις να τον κάνεις άγριο, τον εξαγριώνεις!
Αυτό έγινα εγώ, εξαγριώθηκα. Πως; Να έτσι!
Καθόμουν στο γραφείο μου αμέριμνη (στον ΟΓΑ) και δούλευα "ήσυχη-ήσυχη" μέχρι που ήρθε το μαντάτο. "Κλείνουν οριστικά τα γραφεία του ΟΕΚ και στην Θεσσαλονίκη. Εγκαταλείπεται το κτίριο. Πρέπει να πας να πάρεις τα πράγματά σου"
Αυτό ήταν! Τέλος και της παράτασης...
Θα μου πείτε, δεν το ήξερες; δεν το περίμενες;

Ναι! και το ήξερα και το περίμενα. ΄Οπως ένα ασθενής, που ο γιατρός του δίνει 2 μήνες ζωής κι αυτός περιμένει το θαύμα, έτσι περίμενα κι εγώ, το θαύμα.
΄Οπως περιμένω να βγουν αληθινές οι προβλέψεις των ζωδίων. ΄Ετσι το περίμενα, το έλεγα, το άκουγα, αλλά δεν είχα εικόνα, γιατί δεν ήθελα να έχω.
Αρρωστημένη αισιοδοξία θέλεις; Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία θέλεις; ΄Οπως και να το θέλεις, εγώ την εικόνα αυτήν δεν την ήθελα.
Και να που τώρα ξεπροβάλλει ολοζώντανη μπροστά μου. ΄Οπως ένας εφιάλτης σε τυραννάει στον ύπνο σου και ξυπνάς τρομαγμένος και καταϊδρωμένος!
Τι κι αν εγώ δεν δούλευα εκεί, ήξερα πως υπάρχει.
"Πρέπει να πας να πάρεις τα πράγματά σου" μου λένε και μου ξαναλένε οι συναδελφοί μου κι εγώ τους κοιτούσα χωρίς να τους βλέπω, χωρίς να τους μιλώ... εγώ ήδη ήμουν χαμένη στις δικές μου σκέψεις...
Αλήθεια είναι! τα πράγματά μου τ΄άφησα εκεί, μ΄ένα σημείωμα προς τους εναπομείναντες τότε συναδέλφους: Μη μου πειράξετε τα πράγματά μου, μόνο να μου τα προσέχετε, και να ποτίζετε τα λουλούδια μου, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΩ!!!
"Θα ξανάρθω Ζήκο" όπως έλεγε με υπονοούμενο ο αείμνηστος κ. Ρίζος στον μπακαλόγατο.
Δεν θυμάμαι τώρα, αν αυτός ξαναγύρισε, πάντως εγώ έπρεπε να ξαναπάω , για να ξαναφύγω οριστικά!
Οι υποσχέσεις μου ήταν σαν τα περίτρανα κάστρα που χτίζουμε στην άμμο, ενώ ξέρουμε ότι το πρώτο κύμα θα τα πάρει.
Μαζοχιστικές ψευδαισθήσεις, που ενισχύουν την άρνησή μου ν΄αντιμετωπίσω την πραγματικότητα.
΄Αντε ξανά -μανά εκεί...
Νοιώθω σα να παίζω σε τραγωδία.
Αναβίωση καταστάσεων που παλεύεις κάθε μέρα να "προσπεράσεις"...
Σα να ξεθάβεις ένα πολυαγαμπημένο σου πρόσωπο γιατί πιάνει χώρο και πρέπει ν΄αδειάσεις το μέρος για τον επόμενο.
Σκέψεις λογικές και παράλογες μπαινοβγαίνουν στο μυαλό μου.
Συναισθήματα ανάκατα, ανεβοκατεβάζουν τους σφυγμούς μου.
Μα τι να πρωτοπάρω; Ξαφνικά τα νοιώθω όλα εκεί μέσα, πράγματά μου!!!
Τρελές και αφιλτράριστες ιδέες κατεβαίνουν στο κεφάλι μου...
- Τη μια ....Θέλω να βάλω ρόδες στο κτίριο και να το πάρω όλο, να το κρύψω κάπου μέχρι να περάσει η "μπόρα" και μετά να το ξαναστήσω. .
- Την άλλη....Θέλω να το ποτίσω με βιτριόλι, σα να με πρόδωσε και να πετάξω ένα σπίρτο και να το κάνω στάχτη και μπούρμπερη, έτσι ώστε να μη γίνει "λάφυρο" στα χέρια του "οχτρού". Να ησυχάσω μια για πάντα απ΄αυτόν τον "βραχνά"
- Μετά ...Θέλω να το τυλίξω περιμετρικά μ΄αυτήν την ασπροκόκκινη ριγέ πλαστική κορδέλα που βάζουν στους αρχαιολογικούς χώρους και γράφουν: "μην αγγίζετε". Να βάλω και μια φωτεινή επιγραφή, "Μουσείο χαμένων κατακτήσεων των εργαζομένων" - Το σπίτι των εργαζομένων".
- Το ξανασκέφτομαι και ... Θέλω να μπω μέσα και να μοιράσω στους συναδέλφους το μερτικό τους απ΄ότι υπάρχει εκεί μέσα. ΄Εχω την ανωμαλία να γνωρίζω τον γραφικό χαρακτήρα όλων μας και δεν πρόκειται ν΄αδικήσω κανέναν στην μοιρασιά , κι ας μου φέρουν όσους γραφολόγους θέλουν για το αντίθετο.
΄Ολα εκεί μέσα έχουν τ΄αποτυπώματά μας, οι τοίχοι έχουν ποτίσει από τις μυρωδιές μας. Τα αναπάντητα "γιατί" μας στοίχειωσαν το χώρο κι αντιλαλούν σ΄όλους τους ορόφους, από τον 5ο μέχρι το 2ο υπόγειο. Αμφιβάλλω αν και τα λουλούδια μας, θα δεχτούν να ποτιστούν από ξένα χέρια, σ΄ένδειξη διαμαρτυρίας. Θα σταματήσουν κι αυτά το χρόνο μα σε πείσμα στη φύση δεν θα μαραίνονται, θα γίνουν αμάραντα για να θυμίζουν σ΄όλους τ΄άδικο!
....Είχα βάλει αυτοκόλλητους ηλίανθους στους τοίχους του γραφείου μου για να είναι χαρούμενο και να καλύψουν την δική μου θλίψη, Μα δεν βοήθησε...
...Είχα πάρει καινούργια κούπα που έγραφε με στρασάκια lucky, για να προσελκύσω την τύχη, Μα δεν βοήθησε...
....Είχα βάλει κεράκια και μυρωδικά για να φύγουν τα κακά δαιμόνια από το κτίριο, Μα δεν βοήθησε...
...Την ημέρα που μετακομίσαμε σ΄αυτά, είχα γράψει μ΄έναν μαρκαδόρο στον πίνακα ανακοινώσεων μια ευχή: Να ξαναβρεθούμε πάλι όλοι εκεί, όπως παλιά... Μα δεν έπιασε...
Κούκλα το΄χα κάνει!!!
...΄Οταν ο ήλιος χτυπούσε από το πρωϊ μέσα και μας έκαιγε γιατί δεν είχαμε ούτε στοράκια, ούτε κουρτίνες, και μας εμπόδιζε να δουλεύουμε στον υπολογιστή γιατί δεν φαινόταν τίποτα, έβαζα κόντρα στα παράθυρα το πανό του ΟΕΚ για να μου κρύβει τον ήλιο, κι αυτός ο "αναθεματισμένος" επίτηδες έστελνε σ΄ όλο το χώρο του γραφείου το "ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΟΕΚ ΤΩΡΑ! " και με ξεμυάλιζε με φρούδες ελπίδες!!!
...και τώρα...ΤΕΛΟΣ!!!
Τάχα λέγαν ότι η άρση των πλειστηριασμών θα ξεκινούσε από 1-1-2014, μα το "σπίτι των εργαζομένων", βγαίνει στο σφυρί πρώτο πρώτο.
Αναρωτιέμαι ...γιατί όταν γίνονται εγκαίνια σε κάποιο χώρο, φωνάζουν τα κανάλια, απαγγέλλονται λόγοι, στήνονται πλάκες με χαραγμένα τα ονόματα των "νονών". Γιατί στους "ενταφιασμούς" δεν γίνεται τίποτε απ΄όλα αυτά; Γιατί δεν μπαίνουν πλάκες με τ΄όνομά τους, να ξέρουμε σε βάθος χρόνου ποιος "μάγκας" το σφράγισε;;
Συγνώμη βρε παιδιά που σας ταλαιπωρώ κι εσάς με τα γραφόμενά μου, όμως μόνο εσείς μπορείτε να με καταλάβετε. ΄Οπου και να μιλήσω θα με περάσουν για τρελή, κι εγώ θέλω με κάποιον να το μοιραστώ , θέλω να ξέρω πως κάποιος... κάπου... καταλαβαίνει τι λέω. Θέλω επιβεβαίωση ότι δεν μου΄στριψε! Είναι παρηγορητικό! Σε προστατεύει από την τρέλα των καιρών...
Τα πόδια μου δε σαλεύουν να πάνε να πάρουν τα πράγματά μου. Στηλώθηκαν και ρίζωσαν, αρνούμενα να υποκύψουν στην διαδρομή που τους προστάζω.
Ξέρω πως να τα ταρακουνήσω, αλλά ...
Μόνο αν σκεφτώ κάτι αισιόδοξο θα ξαναπάρουν μπρος... Σα να έμεινα από μπαταρία.
Ευτυχώς το μυαλό μου έμαθε να ελίσσεται και βρήκα "καλώδια" για να την φορτίσω.
Βρήκα τα φωτεινά σημάδια μέσα στο αφώτιστο τοπίο!
Τα γραφεία του ΟΕΚ στην Αθήνα!!!! ... και σιγά σιγά θα μου΄ρθουν κι άλλα .... Τα τελευταία χρόνια έμαθα να ξετρυπώνω τις ηλιαχτίδες για να φωτίσω την καρδούλα μου για να μπορεί να συνεχίζει το έργο της, να μάθει ν΄αναπνέει και στο πιο ασφυκτικό περιβάλλον.
Χαίρομαι πολύ που κάτι απόμεινε από τον ΟΕΚ, έστω στην Αθήνα, όπως κι αν αυτό λέγεται (Β1, Β5). Είναι σαν τις σπίθες που υποβόσκουν στις στάχτες και περιμένουν έστω κι ένα χουχουλητό, που θα τις κάνει πύρινες λαίλαπες, ικανές να κάψουν τον κόσμο ΟΛΟΝ!!!
Να κι άλλη ευχάριστη σκέψη. ΄Εχουμε τον σύλλογό μας!!!
Δυναμικός εμψυχωτής, με νύχια και με δόντια κρατάει σταθερά την φλόγα μέσα μας, φρέσκος και συνοδοιπόρος στα όνειρά μας.
Ακόμη κι αυτή η σελίδα, μόνιμη παρηγοριά κι αποκούμπι. Ο εξομολογητής μας, η ψυχοθεραπεία μας, πέρα από την ενημέρωσή μας, μας ζεσταίνει με συντροφικότητα, στα πάνω μας και στα κάτω μας...
Μπα!!! Δεν πρόκειται να βρω γιατρειά....έτσι θα πορευτώ μέχρι να βγει η ψυχή μου. Ελπίζοντας ....ελπίζοντας ακόμη και στ΄αποκαϊδια...