Βενιζέλος και «σταθερότητα»!

του Μιχάλη Τζανάκη

Αν δεν τα μάθατε να νέα χάνετε!!! Η χώρα είναι εστία σταθερότητας(!!!) στην ευρύτερη περιοχή της νοτιανατολικής λεκάνης της Μεσογείου. Αν δεν το πιστεύετε για να καμφθούν οι όποιες επιφυλάξεις σας, μάθετε ότι το ισχυρίζονται, τόσο ο πρόεδρος όσο και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο «πολύς» Βενιζέλος. Επειδή λοιπόν, εκεί στη Συρία παρατηρείται μια σχετική αστάθεια σκέφτηκαν οι δικοί μας, οι «σταθεροί» να στείλουν τον υπέρ-σταθερό υπουργό εξωτερικών και αντιπρόεδρο και «σοσιαλιστή» πρόεδρο να συνομιλήσει με τον άλλο «σταθερό» Αιγύπτιο ομόλογο του, που ως παράγων σταθερότητας στη χώρα, του εκτέλεσε μερικές χιλιάδες συμπατριώτες του, που δεν ένιωσαν και πολύ σταθεροί από τις σφαίρες των Αιγυπτίων χουνταίων.

Άλλη η είδηση πέρασε στα «ψιλά», όπως οποιαδήποτε είδηση αφορά αυτόν τον πολιτικό ογκόλιθο.

Ο «εγγυητής» της σταθερότητας της σωτήριας κυβέρνησης στην Ελλάδα και υπουργός Εξωτερικών της χώρας επισκέπτεται την Αίγυπτο κατόπιν πρόσκλησης του ομολόγου του υπουργού για να συζητήσουν διμερή ζητήματα και θέματα «σταθερότητας» στην ευρύτερη περιοχή.

Υπάρχει κάτι μεμπτό σ’ όλο αυτό; Υπάρχει λόγος να διαφωνήσει κάποιος;

Επειδή η χώρα που γέννησε τη «λογική» έχει απολέσει προ πολλού κάθε ίχνος της, μου είναι αδιανόητο, όχι ότι ο Βενιζέλος πάει στην Αίγυπτο αποδεχόμενος πρόσκληση της χούντας της χώρας για συνομιλίες περί «σταθερότητας» στη χώρα που πριν δεκαπέντε ημέρες, η Αιγυπτιακή κυβέρνηση μακέλευε αδιακρίτως οπαδούς του δημοκρατικά εκλεγμένου κόμματος, αλλά ότι ΚΑΝΕΙΣ δημοσιογράφος της ελληνικής Μπανανίας δεν σχολιάζει τη συγκεκριμένη επίσκεψη ως πολιτική πρωτοβουλία μέγιστης ανηθικότητας και πολιτικού παχυδερμισμού. Καταδικάζει ο αξιότιμος υπουργός ασμένως τη χρήση χημικών απ’ τον Άσαντ (το έργο το’ χουμε ξαναδεί και η επανάληψη καταντά πλέον φάρσα), αλλά προστρέχει με τρόπο τόσο ωμό να καταστήσει συνομιλητή του, αυτός ο τόσο σπουδαίος πολιτικός άνδρας το διορισμένο υπουργό μιας χούντας που πριν λίγες εβδομάδες ανέτρεψε τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση και πριν λίγες μέρες δολοφονούσε χιλιάδες ανθρώπους.

Ότι η πολιτική πλέον είναι πεδίο δράσης του απόλυτου αμοραλισμού το αντιλαμβανόμαστε. Το ότι ασκείται ανενδοίαστα από ανθρώπους αδίστακτους ή και χυδαίους επίσης το ξέραμε. Ότι υπάρχουν «καλές» και «κακές» βόμβες το ζούμε κάθε τρεις και λίγο. Αλλά τόση κοινωνική αφασία που να επιτρέπει σε πολιτικούς «τύπου Βενιζέλου» να προσβάλλουν τόσο τη νοημοσύνη και τις δημοκρατικές ευαισθησίες –όσες πια έχουν απομείνει- πάει πολύ.

Προσωπικά ό,τι και να δω, ό,τι και ν’ ακούσω δε θα μου φανεί περίεργο και παράξενο. Οι απίθανοι τύποι δεν ορρωδούν πλέον προ ουδενός. Ακόμα κι αν αυτό είναι η ειδεχθέστερη μορφή κατά συρροή κοινωνικού εγκλήματος.